Wyszukiwanie
Dzisiaj jest

czwartek,
21 września 2017

(264. dzień roku)

Święta

Czwartek, XXIV Tydzień zwykły Rok A, I Święto św. Mat

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Licznik
Liczba wyświetleń strony:
10276

Medytacje nad tekstami papieskimi

List Jana Pawła II

o zbawiającym cierpieniu

Salvifici doloris (2)

 

2. Temat: „cierpienie” — pod kątem tego właśnie zbawczego sensu — zdaje się głęboko wchodzić w kontekst Roku Odkupienia jako nadzwyczajnego Jubileuszu Kościoła i ta też okoliczność przemawia za jego podjęciem w tym właśnie czasie. Niezależnie od tego jest to temat ogólnoludzki, który towarzyszy człowiekowi pod każdym stopniem długości i szerokości geograficznej — niejako współistnieje z nim w świecie — i dlatego stale i wciąż na nowo domaga się podjęcia. Wprawdzie Autor Listu do Rzymian napisał, że „całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia”,3 wprawdzie człowiekowi znane są i bliskie cierpienia osobników świata zwierzęcego — tym niemniej to, co wyrażamy w słowie „cierpienie”, wydaje się szczególnie współistotne z człowiekiem. Jest tak głębokie, jak człowiek — właśnie przez to, że na swój sposób odsłania głębię właściwą człowiekowi i na swój sposób ją przerasta. Cierpienie zdaje się przynależeć do transcendencji człowieka: jest jednym z tych punktów, w których człowiek zostaje niejako „skazany” na to, ażeby przerastał samego siebie — i zostaje do tego w tajemniczy sposób wezwany.

Medytacja

Jan Paweł II rozpoczął od wyjaśnienia dlaczego podjął się w tym liście refleksji nad cierpieniem w aspekcie jego zbawczego sensu.

Takie rozumienie cierpienia weszło w kontekst Roku Odkupienia 2000. Albwiem każdorazowy Rok Odkupienia łączy się z wzajemnym przebaczaniem i darowaniem win oraz włączeniem się z własnym cierpieniem w odkupieńcze cierpienie Chrystusa.

Jan Paweł II podkreślił, że każdy człowiek doświadcza cierpienia w swoim życiu. I jest to doświadczenie ogólnoludzkie. Dlatego trzeba się nad nim pochylić aby zrozumieć dlaczego człowiek go doświadcza i jaką ma ono wartość w jego życiu.

 

W końcowej części Jan Paweł II ukazał, że cierpienie jest współistotne z człowiekiem. I na swój sposób odsłania człowiekowi jego głębię a nawet na swój sposób ją przerasta. Albowiem człowiek doświadcza cierpienia i nie może przed nim uciec. Ale jeżeli człowiek w pewnym sensie przerośnie siebie to może je zrozumieć i przyjąć. W takim podejściu do cierpienia ukazuje się wielkość człowieka i jego transcendencja, bo przekracza siebie w swojej ziemskiej egzystencji.

 

Jan Paweł II ukazał mi tutaj, że cierpienie jest częścią mojego życia. I może mi ono pomagać abym przerastał siebie samego w moim codziennym życiu.

 

Obym tak przyjmował i przeżywał cierpienie jak to ukazał Jan Paweł II. Aby było ono częścią mojego życia i pomagało mi w przekraczaniu mojego człowieczeństwa. A w ten sposób coraz bardziej będą rozumiał jego zbawczy sens w moim życiu.

 

Zbigniew Dykiel MSF