Wyszukiwanie
Dzisiaj jest

wtorek,
17 lipca 2018

(198. dzień roku)

Święta

Wtorek, XV Tydzień zwykły
Rok B, II
Dzień Powszedni

Licznik
Liczba wyświetleń strony:
670

Nadzieja i Życie 2/2018

SPIS TREŚCI

Kochani Czciciele Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci 1
Gdzie jest cudowny świat szacunku wobec kobiet? (ks. porf. M. Machinek MSF) 2
„Besser wissen...” czy może „Homo homini lupus est...” (ks. S. Amielawski MSF) 5
Jezus – naszą Pasją!..., cz. 4 (ks. B. Kulik MSF) 7
List do kolegi o życiu, śmierci… (kl. M. Thomas) 9
Modlitwa za Grunwald(a)… z kliwią w tle (A. Ziółkowski)  13
Opracowanie ankiet pt. „Moje przemyślenia na temat śmierci i wieczności”, cz. 1 (J. Czech) 15
Odpusty – owoc wiary w życie..., cz. 3 (ks. B. Kulik MSF)  18
Cmentarna wyspa weneckiej laguny – czyli gondolą  na cmentarz (A. Zapotoczny)  22
Zaproszenie na III Dzień Skupienia ADS Diecezji  Opolskiej na Szwedzkiej Górce (ks. K. Wacholc MSF)  24
Święty Mikołaju, ucieczko w każdej potrzebie… (zel. L. Wajdzik)  26
Weszła do wieczności (zel. L. Wajdzik)  28
Konferencja naukowa na uczczenie Jubileuszu  30-lecia ADS w Polsce   29
Kronika ADS   32

Wielki Post to czas szczególny dla każdego chrześcijanina. To czas ściślejszego przylgnięcia do Jezusa Chrystusa – Boga, który stał się człowiekiem i poprzez swoją mękę i śmierć dał nam dowód swojej nieskończonej miłości! Gdyby nie ta Miłość, ten okres roku liturgicznego byłby trudny do zrozumienia. Post, popiół sypany na głowę, na bożeństwa Drogi krzyżowej i Gorzkich żali, a szczególnie liturgia Wielkiego Piątku – to wszystko bez Miłości byłoby czymś ogromnie smutnym i przygnębiającym. Jednak Miłość naprawdę istnieje! I jest Osobą – Jezusem Chrystusem! Dlatego też mamy prawo do prawdziwej nadziei, że cierpienie, bó l i śmierć, których istnienia tak mocno doświadczamy w życiu, nie mają ostatniego słowa. Przecież każdy Wielki Post kończy się uroczystością Zmartwychwstania Pańskiego! Zatem i nasze cierpienia i śmierć nie prowadzą tylko ku krzyżowi, lecz dużo dalej… ku naszemu zmartwychwstaniu i ku życiu wiecznemu w Domu Ojca!

Skandale seksualne nie są niczym nowym. Jednak ujawniane w ostatnich miesiącach przypadki molestowania seksualnego w kraju (jak np. te popełnione przez dziennikarzy „Gazety Wyborczej” i „Krytyki Politycznej”) i za granicą (np. te, których dopuścił się jeden z najbardziej wpływowych hollywoodzkich producentów filmowych Harvey Weinstein) mają w sobie coś szczególnego.

Z pewnością wielu z Was będzie zdziwionych tym tytułem. Postaram się już to wyjaśnić. Pierwszy zwrot pochodzi z języka niemieckiego i oznacza: „wiedzieć lepiej...”. Drugi z kolei z łaciny: „człowiek jest człowiekowi wilkiem...”.

„Pan Jezus”, „Chrystus Pan”, „Jezus jest moim Panem” – kto z nas nie zna i nie wypowiada tych wezwań? Są one, a przynajmniej powinny być, wyznaniem naszej dobrowolnej zgody na to, że Jezus – Bóg i człowiek – może mieć nad każdym z nas realną władzę! Ale czy naprawdę na nią pozwalamy, czy tylko tak mawiamy? My przecież nie znosimy żadnych „panów” nad nami, którzy chcieliby nad nami panować…

Cześć! Gdy ostatnio się widzieliśmy, pytałeś mnie: „Dlaczego wierzysz? Jaki sens ma życie? Co będzie po śmierci? Kim jest Bóg? Co ze mną będzie po śmierci?” oraz wiele, wiele innych…

W ponad sześćset lat po bitwie pod Grunwaldem doszło do… tego, że te dwa „nagie miecze” – chyba nie ma takiej potrzeby, aby przypominać odpowiednią scenę z filmu Aleksandra Forda – stały się jakby nowym symbolem modlitwy za Grunwald(a), za zmarłego Horsta Grunwald. W dniu 17 stycznia 2018 roku w środę, wieczorem – przed 21.00 – w wieku 96 lat zmarł mój podopieczny i „trochę” przyjaciel – Horst Grunwald. Byłem jego opiekunem, towarzyszem i przyjacielem przez ostatnie sześć lat jego życia.

Szczęść Boże. W ubiegłym roku, w kwartalniku zamieściłam do wypełnienia ankiety pt. „Moje przemyślenia na temat śmierci i wieczności”. Ze względu na duże zainteresowanie tematem i dużą ilość korespondencji, dopiero w tym roku publikuję wyniki ankiety. Ponieważ odpowiedzi napłynęło dużo więcej niż się spodziewałam, zatem jestem zmuszona zmienić koncepcję ich opracowania ze względu na ograniczone miejsce w biuletynie. Postanowiłam rozpocząć od pytań zamkniętych, w których trzeba było wskazać wybraną odpowiedź.

Nauka o odpustach i jej praktyczne zastosowanie w Kościele ściśle łączą się ze skutkami sakramentu pokuty. Co to jest odpust? „Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych. Odpust jest cząstkowy albo zupełny zależnie od tego, czy od kary doczesnej należnej za grzechy uwalnia w części czy w całości”.  Każdy wierny może uzyskać odpusty dla siebie lub ofiarować je za zmarłych (Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1471).

Nie ma chyba turysty, który wizytując Wenecję – miasto na wodzie – nie zapytałby: A gdzie tu się chowa zmarłych? Jeśli pogotowie przybywa do chorego karetkąmotorówką, to czy trumna na cmentarz także oprowadzana jest… gondolą?

16 września 2017 roku w Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej na Szwedzkiej Górce, w Parafii pw. św. Floriana w Przydrożu Małym, miał miejsce II Dzień Skupienia ADS Diecezji Opolskiej. Zainicjowane w 2016 roku przez Misjonarzy Świętej Rodziny spotkanie apostolatu jest kontynuowane w formule poszukiwania optymalnych warunków dla wspólnej modlitwy i skupienia. Bardzo dziękuję wszystkim, którzy brali udział w Eucharystii, Drodze Krzyżowej i spotkaniu na Szwedzkiej Górce, a później w poczęstunku w Przydrożu Małym. Dziękuję księżom opiekunom, zelatorom  i członkom ADS z: Mikulczyc, Niemodlina, Opola, Kluczborka, Głubczyc, Nysy, Szczedrzyka, Zawady, Skorogoszczy i Gliwic – 170 osób z wymienionych wspólnot, nie licząc przybyłych indywidualnie i gościnnie, obecnych na naszym spotkaniu. Piękna wspólnota zjednoczona pod patronatem Matki Bożej Bolesnej – Patronki Dobrej Śmierci.

– módl się za nami. Tak brzmi wezwanie w litanii wznoszonej codziennie do św. Mikołaja w Pierścieckim Sanktuarium. Już od pierwszego Dnia Skupienia w 2002 roku wspólnota Apostolstwa Dobrej Śmierci przylgnęła do świętego Mikołaja – też patrona dobrej śmierci. Ówczesny kustosz, ksiądz Jerzy Horzela, tak bardzo związał nas z postacią Świętego, ukazując nam go jako „specjalistę” od wszelkich chorób, ludzi nimi dotkniętych w rożnym wieku, jako pocieszyciela w sytuacjach zwątpienia i beznadziei, jako ratunek dla konających…, ucieczkę w każdej potrzebie.
Z

18 listopada 2017 r. w Centrali Polskiej Filii Stowarzyszenia Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci (znanego także jako Apostolstwo Dobrej Śmierci – w skrócie ADS lub ADŚ), mieszczącej się w Sanktuarium Maryjnym w Górce Klasztornej k/Piły (Diecezja Bydgoska), którego kustoszami są Misjonarze Świętej Rodziny, odbyła się otwarta konferencję naukowa pod hasłem: „Jest nadzieja, bo jest życie wieczne”. Organizatorami tego wydarzenia byli: Polska Prowincja Misjonarzy Świętej Rodziny, którzy są duszpasterzami Stowarzyszenia, wraz z Instytutem Liturgiki i Homiletyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Powała II. Konferencja była jednym z elementów Jubileuszu 30-lecia istnienia Polskiej Filii ADS.

Kronika ADS